maandag 5 december 2016

Sint Nicolaas

De tweede kaars op de Adventskrans is al aangestoken
dus de tweede week van de voorbereiding op Kerstmis is alweer aangebroken.
Het feest van Sint Nicolaas, feestdag 6 december, valt in deze Advent
en ik weet niet of u ervan op de hoogte bent
maar katholieke feesten beginnen de avond van te voren
en zo gaat deze traditie niet verloren.

Zes december, kerkelijke gedenkdag van Sint Nicolaas,
begint dus vijf december met het heerlijk avondje van sinterklaas
Een feest wat niet uit de lucht is komen vallen
en dus moet u het ook niet laten verknallen.
Want waar gaat het om, op dit grootse feest?
Om de cadeautjes en surprises niet het meest.

Nee, de bedoeling is, om net als de Heilige Nicolaas zo'n 1700 jaar geleden
vreugde te schenken door woord en gebaar, en natuurlijk door gebeden.
Sint Nicolaas wilde daarbij graag onbekend blijven
en dat gebruik heeft echt kunnen beklijven.
Nee, je moet niet vertellen aan wie je iets geeft,
en je zult zien dat je dan ook zelf vreugde beleeft.

Doe als deze Sint, niet alleen vandaag, niet alleen nu, niet alleen morgen
en laat bij mensen in nood ook een verrassing bezorgen.
Schenk anderen vreugde, dan heb je het zelf ook, echt waar,
en de andere hoeft niets terug te schenken, dat is het gebaar.
Dan bent u allen helpers van deze Sint
wat u ook van zijn helpers vindt.

In Nederland heten die helpers meestal Piet
soms zie je ze wel, soms zie je ze niet.
Het was een schoolmeester die in 1835 zwarte Piet heeft bedacht
en hij heeft daarvan echt iets positiefs verwacht.
De discussie over verbod op slavernij was toen hevig aan de gang
en in Nederland duurde dat toch echt schandalig lang.

Tot honderd jaar daarna bleef witte- of schoorsteenpiet de norm
en er waren enkele zwarte Pieten, voor de vorm.
Het is nu pas zo'n zeventig jaar geleden dat witte Piet verdween
en dat veranderen, dat gaat niet meteen.
In Duitsland en Oostenrijk heet de helper Krampus of Ruprecht,
waar je ook komt, de Sint heeft een knecht.

Sint Nicolaas komt in Nederland via Spanje
en het verhaal heeft een heleboel prachtige franje.
Geen enkel verhaal blijft eeuwen hetzelfde en dat moet ook mogen
het wordt immers rond bestaande dingen verbogen.
Het doel is goed, en daar gaat het om, nietwaar,
dus kwam ook de stoomboot als indrukwekkend - en ooit nieuw - gebaar.

Blijf alstublieft de vreugde van dit gebeuren verder geven
zodat de kinderen het met plezier kunnen beleven.
Dat is de boodschap van Sint Nicolaas,
en zijn knechten Ruprecht, Krampus, Pieterbaas.
Een prachtige avond wens ik u toe
en van dit dichten wordt u toch niet moe?

Met de groeten uit het klooster, want daar komt deze bisschop ook op bezoek
met zijn mijter, staf, en zijn grote mooie boek.

zondag 27 november 2016

Zalig Nieuwjaar! Nou ja, Advent dus.

De eerste kaars is aangestoken.
Het nieuwe kerkelijke jaar is begonnen! Want de eerste Adventskaars is aangestoken, en daarmee is het jaar A van de liturgische kalender begonnen. Niet duidelijk? Google dan maar eens op "Advent" "Kerkelijk jaar" en "Liturgische Kalender Jaar A" - dan moet je een heel eind kunnen komen, lijkt me!
Met het aansteken van de eerste van vier kaarsen is de voorbereidingstijd op Kerstmis begonnen, de Advent.

En met ingang van dit nieuwe 'kerkelijke kalender-jaar' is ook de nieuwe versie van het Onze Vader van start gegaan. Wij hebben het dus ook vanmorgen in de Eucharistieviering gebeden. Vijf minuten van te voren kon je nog een vliegende zuster zien, want er waren wat meer bezoekers dan verwacht, dus moest ik nog even snel wat kaartjes bijmaken!

Na de drukste weken van het jaar - eerst vier PABO-groepen, daarna twee groepen volwassenen, daarna een basisschoolklas, daarna, verdeeld over vier dagen, 260 eindexamenleerlingen, daarna Sint Nicolaas in de zaal, bisschoppelijk bezoek voor de kinderen van de buurt, en daarna alle vormelingen van onze parochie, en dit alles verdeeld over tien dagen - nu met volle aandacht de voorbereidingstijd voor Kerstmis in. Maar toch wil ik nog even terugblikken op dit nieuwe Onze Vader.

Want er is geen nieuw Onze Vader. Het is een nieuwe vertáling van hetzelfde Onze Vader.
Ik heb er al een aantal vragen over gehad vorige week, en er waren ook vragen bij als "Wat is de nieuwe Latijnse tekst?". Maar die is er dus niet. Ook de Duitse, Franse en Engelse tekst is nu niet veranderd.

Het Getijdengebed - dat wordt ook wel Breviergebed genoemd, en wij bidden uit dat grote dikke grijze boek onze dagelijkse gebeden, gezongen - is zowel in Nederland als in Vlaanderen hetzelfde boek. Het kwam, als ik me niet vergis, in 1991 uit, wat laat was vergeleken met andere talen. Maar het Onze Vader staat er niet in afgedrukt. Dit belangrijke gebed was namelijk in Vlaanderen en in Nederland verschillend vertaald. En ook de verschillende Protestantse groeperingen hebben andere vertalingen.

Nou zou het in het jaar van 500-jaar-reformatie eigenlijk wel heel erg mooi en zinvol geweest zijn om ALLE verschillende vertalingen te vervangen door één vertaling, die door iedereen die in het Nederlands bidt wordt gebruikt. Helaas is dat niet gebeurd. Maar alle beetjes helpen: deze nieuwe vertaling is voor alle Rooms-Katholieken in Nederland en Vlaanderen hetzelfde.

En zoveel is er eigenlijk niet veranderd. Hoewel.... ik zou wel aanraden de Nederlandse kinderen, zeker ook de communicantjes en de vormelingen, uit te leggen dat een schuldenaar iemand is die schuldig is. Maar een martelaar is niet iemand die martelt. Een martelaar is iemand die gemarteld is... een schuldenaar iemand die schuldig geworden is. Nogal ingewikkeld, ik weet het...
Dus, iets om uit te leggen!

Leuk vond ik wel de reactie van een middelbare scholier van de afgelopen week:
"Dus, dat is eigenlijk wel goed, want het betekent zeg maar dat de kerk wel met de tijd meegaat en erover nadenkt..."

Hier komt de nieuwe vertaling, en wat onderstreept is, is veranderd.
Dat valt dus in Nederland nogal mee.... Vlaanderen heeft meer moeten veranderen!

Onze Vader, die in de hemel zijt,
uw naam worde geheiligd,
uw rijk kome,
uw wil geschiede
op aarde zoals in de hemel.
Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden,
zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren,
en breng ons niet in beproeving
maar verlos ons van het kwade.


En.... het is wel degelijk op de oude melodie te zingen, dat hebben we al uitgeprobeerd!

Een gezegende voorbereidingstijd op Kerstmis! 

woensdag 16 november 2016

vorming

De vorming in het klooster houdt niet op als de proeftijd voorbij is!
In de eerste fase van de proeftijd woont de geïnteresseerde nog niet in het klooster. Je bent dan eerst aspirante en dan kandidate, en je komt maandelijks een aantal aaneengesloten dagen meeleven in het klooster.
In de tweede fase van de proeftijd woon je in het klooster, leeft met de zusters mee, je krijgt lessen en werkt ook mee in huis. Bovendien doe je wat vrijwilligerswerk in de omgeving van het klooster. Je bent geen zuster, maar je bent een postulante.
Wil je na ongeveer een jaar als postulante echt verder, zuster worden, dan ga je naar het noviciaat. Er zijn meerdere noviciaten wereldwijd, en één daarvan is op het noordelijk halfrond. Dat wil zeggen dat Nederlandse postulanten die besluiten dat ze toch echt Missiezuster van het Kostbaar Bloed willen worden naar het noviciaat in Toronto in Canada gaan. Na het eerste noviciaatsjaar volgt een tweede noviciaatsjaar, daarin loop je ook stage.
Daarna, als je er voor kiest verder te gaan als Missiezuster, leg je je eerste geloften af. Dan krijg je ook het habijt. De fase van de 'tijdelijke geloften' begint nu. Die fase duurt minimaal vijf en maximaal negen jaar, en je bent al wereldwijd inzetbaar.
Een zuster die na die proeftijd haar eeuwige professie doet, krijgt een ring, want dat is een verbintenis voor het leven.

Maar we blijven groeien en ons vormen, natuurlijk. Zowel wat je werk betreft - bijscholingen, opfriscursussen, dat is altijd nuttig, of je nu sociaal werkster bent, verpleegster, lerares, of kok, of je werkt op een boerderij of in een kloostertuin, als gastenzuster of als bakker, of je zuster elektricien bent of de boekhouding bijhoudt... - als wat je religieuze leven betreft. Tijden van bezinning en herbronning zijn belangrijk!

Dus komen zusters die zo'n twintig tot veertig jaar professie hebben in groepen bij elkaar, ergens, waar zij niet wonen en werken. We  noemen die bijeenkomsten 'tertiaat'. Ook dit jaar kwam een groep bij elkaar om enkele weken te verdiepen, te herbronnen, samen te bidden en uit te wisselen, om ook eens terug te kijken naar het verleden en vooral ook om kracht op te doen voor de toekomst. Dit keer was het Engelstalige Tertiaat in de maand oktober in Wernberg, Oostenrijk, en er namen zeventien zusters deel.
English-language-CPS-Tertiate 2016 Wernberg, Austria

zondag 23 oktober 2016

Missiezondag: Getuigen van Barmhartigheid

Vandaag, 23 oktober 2016, is Wereldmissiezondag. Wij zijn Missiezusters, dus dit is voor ons altijd een bijzondere dag. Maar... wat is missie eigenlijk?
Nog niet zolang geleden kreeg ik een reactie: "Dat missie vind ik helemaal niets, evangeliseren is wat echt belangrijk is".
Uiterst interessant! Want missie is: Gods liefde zichtbaar maken in de wereld. Getuige zijn van Gods liefde, dus, getuige zijn van Gods barmhartigheid.
"Evangelie", zo worden de vier boeken in de Bijbel genoemd die over het leven van Jezus gaan. Ze staan in het Nieuwe Testament. Het betekent letterlijk 'vreugdevolle boodschap'. Evangelisatie wil zeggen: die vreugdevolle boodschap uitdragen. Wat dus ook wil zeggen: Gods liefde zichtbaar maken in de wereld, getuige zijn van Gods barmhartigheid.

Nou bedoelde degene die dit zei wel wat anders. Missie werd gezien als naar andere, verre landen gaan. Alleen dat! Dat is lang de betekenis achter het woord missie geweest: missionaris was je als je naar verre landen ging om daar over God te vertellen, en de mensen te helpen.


Wij zijn Missiezusters. De zusters die naar andere landen gaan of zijn gegaan zijn dus missionaris, maar de zusters die in hun eigen land wonen en werken zijn ook missionaris. De zusters die lesgeven of als arts werken of sociaal werkster zijn of in de verzorging werken zijn net zo goed missionaris als de zusters die in de keuken of de bakkerij werken, of in de groentetuin. De zusters die actief naar buiten toe werken zijn missionaris, maar de zusters die bedlegerig zijn óók.

Want een missionaris zijn wil zeggen: getuigen van Gods Barmhartigheid. En dat in je eigen leven in daden omzetten, en desnoods ook met woorden uitleggen...

Het is vreemd dat de boodschap van Paus Franciscus voor Wereldmissiezondag 2016 zo moeilijk te vinden is. Hij heeft hem in mei al geschreven, met Pinksteren, en in allerlei talen is hij heel makkelijk te vinden. Maar op rkdocumenten.nl vond ik het niet.
Gelukkig heeft Missio het vertaald, en ook op hun site een link geplaatst. Hier kunt u de volledige tekst dus vinden. Het is de 90e Wereldmissiedag, het was paus Pius XI die in 1926 op het idee kwam er een wereldwijde dag van te maken! En dat was een goed idee, want de kerk, dat is een wereldkerk. We zijn wereldwijd verbonden. En als wij, ieder individueel, getuigen van Barmhartigheid zijn, dan kunnen we ook, als we maar met genoeg zijn, de wereld wel degelijk tot een betere plek maken. Een barmhartige plek. Grote dingen moeten klein beginnen. Gewoon, bij ons, bij u, bij mij.
Poster wereldmissiedag 2016

zondag 16 oktober 2016

Herfst - en terugblik op de zomer.


De noten zijn enorm dit jaar - betekent dat een strengere winter?

Het is vandaag een prachtige herfstdag hier in Brabant. De bomen beginnen al een gouden kleur te krijgen, en de zon schijnt. Een mooie dag om te fietsen, te wandelen, de kloostertuin te bezoeken!
En een mooie dag om even terug te blikken op de zomer. Want het was een mooie, volle en drukke zomer, waarin zoals gebruikelijk veel gebeurde.

Traditiegetrouw vonden op het kloosterterrein zomerkampen voor kinderen van de Zaterdagmiddagclub plaats. Eén kamp voor de jongens, en één kamp voor de meisjes. Het weer was hier en daar wat wisselvallig, maar dat mocht de pret niet drukken: gelukkig is de kloosterzaal er ook, als het buiten wat nat was. De kampen waren geslaagd, foto's komen later op de website van de ZMC maar jullie weten dat dat even kan duren! Wat lijkt het alweer lang geleden. Zelfs aan het gras kun je nauwelijks nog zien waar de tenten hebben gestaan.

Gisteren was het een hele bijzondere dag: een huwelijk in de kloosterkapel! Enkele kloostertuinbezoekers hebben dat goed gezien, en vanmorgen vond ik al de vraag in mijn mailbox: "Mogen wij ook trouwen in jullie kloosterkapel?" Sorry - dat is voorbehouden aan mensen die een heel sterke band met het klooster hebben, voor wie ons klooster ook een beetje een 'thuis' is geworden. Want normaal gesproken is het logischer in de eigen parochiekerk te trouwen, natuurlijk - de kerk waar je een band mee hebt, of een band mee gaat krijgen.... omdat je in de buurt van die kerk, dus in die parochie, woont, er hebt gewoond, of gaat wonen! Maar foto's maken in de tuin, en een receptie in de Brabantse Kluis, dat is natuurlijk wel mogelijk.

Rondleidingen zijn natuurlijk niet aan zomerdagen gebonden, die zijn er altijd wel. Maar de kloostertuin werd goed bezocht, de Lourdesgrot ook. Er blijken altijd nog mensen te zijn die de weg naar de kloostertuin niet kunnen vinden, zelfs als ze al bij de koeien in de buurt van de toegangsdeur staan! Dus de muurschildering is een beetje bijgewerkt en de zwarte letters hebben een witte rand gekregen, om ze wat zichtbaarder te maken. De huisregels (nou ja, tuinregels dus eigenlijk) hangen bij de ingang van de stal aan de muur. Die worden meestal wel gezien, en nu kan iedereen hopelijk de deur ook vinden! De tuinregels spreken eigenlijk vanzelf: respecteer de rust, de omgeving, de mensen - en de natuur en tuin natuurlijk.
Ja, het spiegelt, maar daardoor valt het nu tenminste op: Ingang zusterstuin: de deur is aan de rechterkant!
 Tip voor vandaag: Fietsen, wandelen, kloostertuin bezoeken, terrasje pakken... en even naar Aarle-Rixtel naar het herfstconcert (najaarsconcert) van de Klokkengieters!

En voor wie niet naar buiten gaat vandaag: vandaag is de Heiligverklaring van St. Elisabeth van de Drie-Eenheid: http://w2.vatican.va/content/francesco/it/events/event.dir.html/content/vaticanevents/it/2016/10/16/canonizzazione.htmlhttp://w2.vatican.va/content/francesco/it/events/event.dir.html/content/vaticanevents/it/2016/10/16/canonizzazione.html


donderdag 15 september 2016

Bericht uit Zuid-Afrika

Na berichten uit Mozambique en Kenia is het dan eindelijk tijd voor een bericht uit Zuid-Afrika.
Zoals Zr. Madeleine al schreef is er, niet alleen in Mozambique maar in het hele zuidelijke deel van Afrika veel te weinig regen gevallen. We zijn blij met elke regendruppel, want als er niet genoeg regen valt hebben we op het eind van het jaar geen water meer. En niet alleen mensen hebben water nodig, maar ook dieren en planten. Denk bijvoorbeeld aan gras, dat niet kan groeien zonder water. Als er geen gras is hebben de koeien niet genoeg te eten, geven ze niet genoeg melk, en komt er dus tekort aan melk en melkproducten zoals kaas. Waar wij normaal gesproken kaas kopen is al sinds 3 weken geen kaas meer verkrijgbaar, we vermoeden dat de droogte daarmee te maken heeft.
Op 3 augustus hadden we verkiezingen, waar mensen zelfs een dag vrij voor kregen, zo belangrijk is dat. In 1994 waren de eerste vrije verkiezingen, de mensen zijn dankbaar dat ze mogen stemmen. Helaas was er ook veel geweld, vooral hier in KwazuluNatal, de provincie waartoe Mariannhill behoort. Het ging dit keer om verkiezingen voor de gemeente, waarvoor elke politieke partij mensen verkiesbaar stelde. Een aantal van deze kandidaten, voornamelijk van de African National Congress,
(de partij van Nelson Mandela) is vermoord omdat mensen het niet eens waren met de persoon die verkiesbaar was. Ook werden scholen in brand gestoken en soms hele wijken of townships afgesloten door boze demonstranten. De verkiezingen zijn nu voorbij maar er is nog steeds veel te doen om de ANC, met name president Zuma ligt regelmatig onder vuur. Voor zover ik heb kunnen volgen had hij voor zichzelf een mooie villa gebouwd van belastinggeld, dat dus niet voor hem bedoeld was maar voor het volk. Na een rechtszaak door de nationale aanklager moet hij het geld daarvoor nu terugbetalen, het gaat dan om enkele miljoenen in Rand, omgerekend een paar honderdduizend Euro's.
Gelukkig zijn er ook goede dingen te melden. Zo was er op 18 juli Nelson Mandela Day. Iedereen wordt dan opgeroepen om 67 minuten iets bij te dragen aan de gemeenschap. Die 67 minuten staan voor de 67 jaar dat Nelson Mandela zich inzette voor zijn land.



Het was indrukwekkend om te zien hoeveel mensen gehoor gaven aan die oproep. In ons kindertehuis, St. Vincent's bijvoorbeeld, was het de hele dag een af en aan van groepen die van alles brachten: van kleding tot eten tot cake tot speelgoed maar vooral ook tijd. Tijd om er echt te zijn voor de kinderen, om ze te laten weten dat ze geliefd zijn. En dat is eigenlijk het belangrijkste!


Hier in Mariannhill bereiden we ons voor op het provinciale kapittel, een vergadering met de provinciale overste Zr. Immaculate en haar raad en met alle oversten van de verschillende kloosters hier in onze provincie. Het gaat dan om zaken die belangrijk zijn voor ons hier in Zuid-Afrika, maar het dient ook als voorbereiding op het generale kapittel dat volgend jaar gehouden wordt in Shillington, Verenigde Staten. Dat gaat er trouwens heel democratisch aan toe: elke zuster die meer dan 3 jaar professie heeft mag stemmen voor vertegenwoordigers voor het provinciale kapittel en ook voor 2 vertegenwoordigsters voor het generale kapittel. Sommige zusters zijn automatisch al 'uitverkoren', zoals de provinciale overste. Voor de anderen geldt dat na tellen van de stemmen degenen met de meeste stemmen deelnemen aan het kapittel. Elke zuster mag trouwens onderwerpen aandragen die zij belangrijk vindt voorafgaand aan het kapittel. Zo heeft uiteindelijk toch iedereen een beetje een 'stem'.

Verder zijn er nogal wat wisselingen gaande, 1 zuster is vanuit het ziekenhuisapostolaat nu werkzaam in de financiele administratie van een van onze projecten. Een andere zuster is overgeplaatst vanuit een kleine gemeenschap naar onze grote gemeenschap (we zijn zo'n 50 zusters). Zij werkt nu mee in de keuken. Beiden zijn net als ik tijdelijk geprofest, dat betekent dat ze wel leven als zusters maar nog geen eeuwige trouw beloofd hebben. En beiden zijn jonger dan ik, wat ook wel eens fijn is om niet de jongste in huis te zijn!
Op 8 september vernieuwden 2 zusters hun geloften tijdens de Heilige Mis en in november zal een van onze zusters haar eeuwige geloften afleggen. Daar verheugen we ons nu al op. Het is een soort trouwdag, na het afleggen van de geloften voor eeuwig krijgt ze dan ook een ring. Die staat symbool voor trouw, zoals ook bij een huwelijk. En daar hoort uiteraard een groot feest bij!

Groeten vanuit Zuid-Afrika


                  De traditionele Zulu-kleding staat ook mooi als je Nederlandse bent......


donderdag 8 september 2016

Terug uit Mozambique - 8 september stichtingsdag Missiezusters van het Kostbaar Bloed

Vandaag is het 8 september, en het is 131 jaar geleden dat in Zuid-Afrika onze congregatie, de Missiezusters van het Kostbaar Bloed, werd gesticht door de Trappistenabt Frans Pfanner.
Dat betekent feest in al onze bijna 100 kloosters wereldwijd!

Intussen zijn de tijdelijk geprofeste zusters die zich voorbereiden op hun eeuwige professie begonnen met hun voorbereidingstijd, een intensieve tijd van bijna drie maanden in het land waar onze congregatie is gesticht. En de vormingsleidsters zijn alweer terug van de bijeenkomst in Mozambique.

Tien zusters uit D. R. Congo, Tanzania, Kenia, Zuid-Afrika (Mariannhill en Mthatha), Nederland, Canada en Mozambique namen deel aan deze workshop voor initiële vormingsleidsters. Vertaald in gewone taal betekent dat, dat de zusters die in de verschillende landen verantwoordelijk zijn voor de allereerste fases van de proeftijd voor degenen die zuster willen worden bij elkaar kwamen, eigenlijk met een dubbel doel: bijscholing en vorming.
De workshop begon op 5 augustus en sloot op 1 september. Geschikt voor een 30-daags visum dus. Zr. Thecla Ndegwa, Zr. Maria Luise Wagner en één zuster van een andere congregatie, namelijk Zr. Letwina Musekiwa uit Zimbabwe, verzorgden de workshop. Het thema was "Martha en Maria - geroepen naar een plaats van evenwicht en integriteit, onze dubbele roeping". Dit was de rode lijn gedurende de hele workshop: Hoe geven we, geraakt door God, antwoord? Is ons leven van gebed en dienstbaarheid in balans, en kunnen we dat ook doorgeven aan de volgende generatie?
In deze vier weken kwamen de volgende onderwerpen aan bod:
"Self Awareness, Group/Community Development, Relationships, Boundaries, Discernment, Facilitation and Accompaniment, Self-care, Role of the Formator, CPS Inner Spirit, Prayer, Conflict and Forgiveness, and Communication in Intercultural/International Settings".

Dit heb ik bewust niet vertaald. Want 'self-awareness' kun je niet zonder meer vertalen in 'zelfbewustzijn'. Het is meer "Ben je je bewust van jezelf, van je eigen reacties, je vooroordelen? Kun je daar ook mee aan de slag, ben je in staat dat bij jezelf te herkennen en te veranderen? Ken je je eigen sterke en zwakke kanten?"
Ook een onderwerp als 'Relationships' kun je wel vertalen met 'relaties', maar dekt dat de inhoud? De relatie met anderen, de relatie met jezelf, de relatie met God?
Het onderwerp "Boundaries" is heel erg belangrijk. Vertaal ik het gewoon, dan staat er "grenzen". Maar het gaat hier over persoonlijke grenzen op heel veel verschillende gebieden. Natuurlijk hangt dit onderwerp nauw samen met relaties. Ga je telkens over je grenzen heen? Merk je dat? Wat kun je er aan doen? Maar dat geldt niet alleen voor onszelf. Elk onderwerp had meerdere kanten, want het is zowel vorming voor onszelf persoonlijk als vorming in onze taak als vormingsleidster, bijscholing zeg maar.

Een ander doel van zo'n bijeenkomst is natuurlijk internationale samenwerking. Wie bij ons intreedt is wereldwijd inzetbaar. Niet iedereen komt uiteindelijk in veel verschillende landen te werken, maar het is onwaarschijnlijk dat je je hele leven in één land blijft en werkt. Dus als iemand in Nederland intreedt, en daar dus de eerste fase van de kloostervorming volgt, dan is de volgende fase, het noviciaat, al in een ander land, want de Nederlanders gaan naar het noviciaat in Canada. En als tijdelijk geprofeste zuster, dus na de eerste professie in de laatste fase van de proeftijd, ben je al wereldwijd inzetbaar. Ikzelf heb in die tijd bijvoorbeeld eerst drie jaar in Nederland gewerkt, en vervolgens twee jaar in Zuid-Afrika. Vormingsleidsters staan dus met elkaar in contact, vormen een netwerk. En zulke bijeenkomsten versterken dat netwerk.

We zijn nu allemaal weer terug in de landen waar we wonen en werken. Tien deelneemsters, afkomstig uit negen landen, werkend in zeven verschillende landen. En we houden contact.

Zo weet ik dus ook dat het, al is het al acht dagen september, in Namaacha nog niet regent. Blijven we mee bidden voor vruchtbare regen op de plaatsen waar dat zo nodig is...