vrijdag 20 april 2018

Ik ben blij dat je hier bent! Hoe je God kunt herkennen in alledaagse situaties

Eind november was ik op weg naar een sollicitatiegesprek. Op de radio klonk een liedje van BlØf en Geike Arnaert waarin vooral 1 regel mij erg aansprak: ik ben blij dat je hier bent. Het gesprek liep goed en enkele weken later was ik dolgelukkig met een nieuwe baan. Ik mag zorgen voor mensen met een verstandelijke beperking. De regel ik ben blij dat je hier bent is heel vaak van toepassing. Als ik de deur van de woning opendoe om met werken te beginnen laten de bewoners duidelijk merken dat ze blij zijn dat ik er ben. De een begint te schreeuwen van plezier, de ander begint me te knuffelen, een volgende laat een grote glimlach zien. Ieder op zijn of haar eigen manier, zoals God hen geschapen heeft. En zo is ieder van hen perfect zoals ze zijn, want God zag dat het goed was toen Hij hen geschapen heeft. God zegt tegen de mensen waarvoor ik mag zorgen, tegen mijn collega's en ook tegen mij: IK ben blij dat je hier bent. IK heb ervoor gekozen om jou zo uniek te maken als je bent. En zo ben je goed, je bent een kind van mij waar ik heel veel van houd. God geeft ons zijn liefde ook door andere mensen.
Elke keer als een cliënt laat merken dat hij/zij blij is met mijn aanwezigheid zie ik daarin Gods liefde. En als ik dan met iemand terugwandel van de dagbesteding en de genade krijg om te zien hoe mooi die persoon is laat God zich ook (her)kennen. Gewoon elke dag.Hoe zie jij dat in jouw leven? Wie zegt er tegen jou wel eens 'ik ben blij dat je er bent'? En tegen wie ben jij in staat te zeggen dat je die persoon waardeert, gewoon omdat hij/zij er is en niet om datgene wat hij/zij doet?
Op die manier zegt God tegen ieder van ons: Ik houd van jou, Jij bent mijn geliefd kind, Ik heb je bij naam geroepen, IK ben blij dat je hier bent. En dan maakt het niet uit of je IQ 140 is of 40. Je bent net zoveel waard met een VMBO-advies als met een gymnasium-advies, met een baan als loodgieter of als professor.  Of je nu kunt praten of jezelf alleen door klanken verstaanbaar kunt maken, of je nu in een rolstoel zit of elke dag loopt te dansen, je bent geliefd. God houdt van ons, hoe beschadigd, beperkt, gehandicapt of ziek we ook worden geacht door de buitenwerld. Elke keer dat iemand laat merken dat hij/zij blij is dat ik er ben, ongeacht al mijn fouten en tekortkomingen, ervaar ik Gods liefde. En bij het horen van het liedje van  BlØf en Geike Arnaert komt er steeds een glimlach op mijn gezicht en het is voor mij een herinnering om mezelf aan te nemen zoals ik ben. 
Op welke manieren laat God jou zijn liefde blijken? En ben jij in staat om aan anderen Gods liefde door te geven, al is het maar door een glimlach?









zondag 1 april 2018

Jezus is opgestaan uit de dood, Halleluja!

In de laatste blog was er sprake van stilte en leegte. Na het laatste avondmaal op Witte Donderdag werd Jezus  op Goede Vrijdag onterecht veroordeeld tot de kruisdood en gegeseld. Zelfs toen Hij op het kruis hing werd Hij nog bespot door de mensen, terwijl Maria vol verdriet toekeek hoe haar zoon stierf. Jezus werd in het graf gelegd en alle hoop leek verloren. Jezus die ons zou verlossen van de dood lag zelf dood in het graf.  Op Stille Zaterdag wachtten we bij het graf. De vrouwen die naar het graf gingen schrokken toen het graf leeg was. Waar was Jezus? Hij lag niet meer in het graf.
Dat is het Goede Nieuws: Jezus is opgestaan uit het graf! Hij heeft de dood overwonnen door Zijn verrijzenis. Daardoor zijn wij allemaal verlost en kunnen wij allemaal de hemel binnengaan. Als we sterven eindigt het niet, doordat Jezus uit de dood is opgestaan hebben wij ook leven na de dood. De dood is niet het einde. Is dat geen geweldige boodschap?

Wij wensen u toe dat u in schijnbaar uitzichtloze situaties in uw eigen leven u ook verrijzenis mag ervaren. God is er altijd voor ons, tot zelfs na de dood.

De Missiezusters van het Kostbaar Bloed wensen u allemaal Zalig Pasen!

donderdag 29 maart 2018

Stil en leeg......

Vandaag was Witte Donderdag. We hebben het laatste avondmaal gevierd met Jezus tijdens de belangrijkste eucharistie van het jaar. Het is vandaag dat Jezus Zijn leerlingen vertelde om Zijn lichaam en bloed te blijven eten en drinken na Zijn dood. Hij vertelde hen ook dat Hij verraden zou worden en dat Petrus Hem zou ontkennen. 
Na het Gloria in de Heilige Mis van vanavond is het stil. Het orgel zwijgt, de kerkklokken luiden niet meer, de wijwaterbakjes worden leeggemaakt en het altaar is 'kaal'. Het tabernakel staat open, want Jezus in de vorm van de geconsacreerde hosties is er niet meer aanwezig. Hij gaat een bange nacht tegemoet. 
Hij weet wat er morgen gaat gebeuren en Hij vraagt zijn leerlingen met Hem te waken. Wij proberen dat ook te doen door nog eventjes bij het uitgestelde Allerheiligste (de hosties die tijdens de Mis veranderen in het lichaam van Christus) te waken. Maar ook wij gaan uiteindelijk slapen, net als de apostelen. Jezus bidt tot Zijn Vader om deze beker aan zich voorbij te laten gaan, maar geeft uiteindelijk toe: niet Mijn maar Uw wil geschiede. Morgen wordt Jezus onterecht veroordeeld, gegeseld en bespot, er wordt om zijn kleding gedobbeld en Hij wordt gekruisigd. Het eindigt met Zijn dood en het in het graf leggen. Daarom is het stil en is de kapel leeg. Morgen is de enige dag in het jaar dat er nergens ter wereld een Heilige Mis gehouden wordt. Jezus gaat dood en Hij is degene die aanwezig is in de Mis. We zijn stil met Hem, om Hem. En we wachten. Elke keer als we in de kapel komen worden we geconfronteerd met de afwezigheid van Jezus. Alles is stil en leeg.
Eindigt het hier? Zou Jezus voor niets sterven? Blijven de klokken stil?

donderdag 22 februari 2018

Carnaval voorbij......dus geen verklede zuster meer

Zoals de vaste lezers van het blog weten ben ik vrij herkenbaar als zuster. Een jurk, (dat heet een habijt) een kruis om mijn nek en sluier op mijn hoofd. Heel af en toe krijg ik de vraag of ik verkleed ben. Soms antwoord ik dan dat het geen carnaval is. Dat is namelijk de enige periode in het jaar dat ik me wel verkleed. Dan zie ik er dus niet uit als zuster, afgelopen carnaval was ik onder andere te zien als kok, dalmatiër en Japanse dame. Niet iedereen weet dat carnaval de tijd is voordat de vastentijd begint.
Carnaval komt van Carne Vale, wat vertaald betekent vaarwel aan het vlees. Vroeger werd er namelijk in de hele vastentijd geen vlees gegeten. Nu zijn er maar 2 dagen waarop volgens de Kerk echt gevast moet worden (als je tenminste katholiek bent), namelijk Aswoensdag en Goede Vrijdag.
Aswoensdag is de woensdag meteen na carnavalsdinsdag. Dan begint officieel de veertigdagentijd zoals de vastentijd ook wel genoemd wordt. Voor degenen die van rekenen houden een leuke opdracht: tel eens alle dagen tussen Aswoensdag en Pasen. Dat zijn meer dan 40 dagen. De reden hiervan is dat de zondagen niet meegeteld worden in de veertig dagen vasten. Zondagen zijn nooit dagen om te vasten omdat we op zondag altijd de verrijzenis vieren van Jezus. Pasen is het hoogtepunt daarvan. Dan wordt het mysterie van de Verrijzenis van Jezus Christus weer tegenwoordig. Dat betekent met een moeilijk woord dat tijdens het vieren van Pasen in 2018 we tegelijkertijd ook aanwezig zijn bij het echte moment van de Verrijzenis. Niet als iets van toen maar iets dat nu op dit moment gebeurt. De rest van het jaar is de zondag een herinnering daaraan. Heel belangrijk omdat zonder verrijzenis er ook geen leven na de dood zou zijn.
Soms vragen mensen of wij in het klooster ook aan vasten doen. Het antwoord is ja, maar niet zoals mensen denken. Zij denken terug aan hun eigen jeugd waarin ze snoepjes in een trommeltje deden en zich met Pasen helemaal ziek aten aan de gespaarde snoepjes. Maar vasten gaat niet om snoepjes in een trommeltje doen. Het gaat erom dat je iets opgeeft wat je leuk of lekker vindt. Dat kan inderdaad snoep zijn maar ook minder lang televisie kijken of de smartphone wat vaker uitzetten. Het idee is dat je stilstaat bij het offer wat Jezus voor ons bracht. Het geld dat je uitspaart door minder snoep of ander dingen die je lekker vindt te kopen of de tijd die je uitspaart door na de Luizenmoeder je tv uit te zetten is bedoeld voor God en je naaste. Je kunt dan het bij elkaar gespaarde geld aan een goed doel geven, zoals de Vastenactie, of je uitgespaarde tijd besteden aan gebed of bijvoorbeeld het bezoeken van iemand die eenzaam of ziek is.
In het klooster hebben wij geen vastentrommeltje om snoepjes in te doen, omdat we geen snoep kopen.  Niet omdat we zielig zijn maar uit keuze, uit trouw aan onze gelofte van armoede. We hebben door deze zelfgekozen gelofte van armoede geen eigen geld om te kopen wat we willen. Het is dus ook niet mogelijk om ergens op te besparen en dat geld aan een goed doel te geven. Als gemeenschap proberen we het hele jaar door al zo min mogelijk geld uit te geven om zo sober mogelijk te leven. We vertrouwen erop dat God ons datgene geeft wat we nodig hebben. En dat klopt elke dag weer, elke dag zorgt Hij voor ons. Vaak op manieren die we zelf niet eens verwachten en mooier dan we zelf hadden kunnen bedenken.
In de vastentijd staan we wat meer stil bij de relatie die we met God hebben. We zoeken Hem meer, het is een tijd van gebed en bezinning. Een tijd om mezelf af te vragen: zit ik nog wel op het goede spoor, waar kan ik verbetering aanbrengen? Wat hierbij heel erg helpt en wat de Kerk voor alle gelovigen aanraadt is een goede biecht. Niet als een straf maar als sacrament van verzoening. De biecht helpt ons om te kijken wat in mij veranderd moet/kan worden en maakt ons bewust dat God mij hierbij helpt. Hij is geen straffende God maar een liefhebbende God. En Hij laat ons dat onder andere weten in de biecht door ons te vergeven voor alles wat we niet goed gedaan hebben. Na die vergeving is je relatie met God weer verdiept en verbeterd.
Dit geldt natuurlijk niet alleen voor kloosterlingen. Alle christenen worden uitgenodigd om in de vastentijd weer dichter bij God te komen door gebed en bezinning.
Het verdiepen van de relatie met God in de vastentijd is niet voorbehouden aan kloosterlingen, het is voor alle christenen een tijd van gebed en bezinning. Zoals hierboven vermeld zijn er verschillende manieren waarop je dit kunt doen als je niet in het klooster woont. Wat geef jij op in de vastentijd en welke goede dingen komen er voor in de plaats? En hoe verandert dat je relatie met God?


Een aantal moeders, vooral met jonge kinderen, komt in de vastentijd voor een weekend bij ons. Ze gaan dan een weekend in stilte. We noemen dat moederretraite, een korte tijd die de moeders helpt om in het dagelijks leven bewust te zijn van de liefde van God.
Wij bidden voor hen en voor alle anderen in deze veertigdagentijd.

Gods zegen!

In een volgende blog meer uitleg over de vastentijd.

maandag 1 januari 2018

Kapelramen

Een blikvanger in onze kloosterkapel in het Missieklooster Heilig Bloed zijn de glas-in-lood ramen. Ze dateren van begin jaren 60 van de vorige eeuw: toen werd de kapel vergroot, de gangen links en rechts werden bij de ruimte getrokken, en er werden nieuwe ramen aangebracht, ontworpen door Zr. M. Hadwig Münz, één van onze getalenteerde kunstenaar-zusters van die tijd. Elke tijd kent een paar zusters-kunstenaressen, en ieder heeft zo haar specialiteit. Zr. Hadwig had iets met glas en mozaïek; ook de Kruisweg in de kloostertuin is van haar hand.

Zij schreef zelf over de ramen:

"De lijnen en de kleuren laten het nieuwe LEVEN zien, verkondigen de Verrijzenis van Christus. Zoals de planten groeien en zich kunnen ontvouwen, waarbij ze de door God gegeven wetmatigheden en impulsen volgen, zo groeit ook de innerlijke mens enkel bij het volgen van de plannen en ingevingen van de Heilige Geest. Dat hoeft niet op een regelmatige of zich herhalende wijze te zijn. 'De Geest waait waar (en zoals) Hij wil!' - Daarom zijn de lijnen niet symmetrisch of geometrisch, maar geïnspireerd door het gevoel voor vorm en beweging. Zo zijn ook de kleuren spontaan gekozen.

De rode kleur van de ramen dichter bij het kruis staan voor de contemplatie, voor het gebed, , 'ora' in het Latijn; de groene ramen staan voor de actie, voor 'Labora', werk.'

De kapel is, zoals de meeste katholieke kerken, georiënteerd - op-het-oosten-gericht. Dat heeft te maken met de symboliek van de zonsopgang, die herinnert aan de komst van Christus, het Licht van de wereld.
Maar, heel bijzonder, als de zon ook 's middags schijnt is er iets verrassends te zien: rond drie uur 's middags, als de zon door de zijramen schijnt, wordt het kruis in het midden vol en kleurrijk letterlijk in het zonnetje gezet, prachtig verlicht.

Zalig Nieuwjaar!

Zoals gebruikelijk stonden we op 31 december 24.00 uur, ofwel 1 januari 2018 om 00.00 uur precies, in de kapel om het nieuwe jaar in te luiden (letterlijk) en het Te Deum te zingen - Eer aan God. 

Ongeveer tien minuten na middernacht stonden we, ook zoals gebruikelijk, met een aantal zusters vanaf de derde verdieping het vuurwerk te bewonderen. Met een prachtige volle maan en bijna warm weer is het ook goed helder, en kunnen we de hele horizon zien oplichten. Wat lijkt het dan ver weg en klein, wat moet het hoog lijken als je er tussen staat. Prachtig vuurwerk hoor, maar wel veel... heel veel. Terwijl ik dit schrijf, bijna half één, gaat het zo te horen onverminderd door....  terwijl we betrekkelijk ver weg stonden, toch ongeveer drie kilometer van de 'vuurwerkhaarden' vandaan, begon na ongeveer tien minuten de kenmerkende vuurwerklucht ook ons te bereiken. En gingen we weer naar binnen.

Misschien iets voor het komend jaar: genieten kan ook op een andere manier. Eén vuurwerkpijl is prachtig, maar hoeveel mensen zullen tijdens het afschieten van het eerste vuurwerk in gedachten al bij de volgende pijl zijn geweest? Zo veel mogelijk, zo hoog mogelijk... en zo snel mogelijk? Dat kan anders...

Moge in dit nieuwe jaar alles, wat wij denken, zeggen en doen, van God uit gaan en naar God terugkeren. Tot Gods eer, en tot vrede en geluk van de mensen om ons heen... dichtbij en ver weg.

Een gezegend jaar 2018!

maandag 25 december 2017

Kerstdagen

Kerststal in het Missieklooster Heilig Bloed, Aarle-Rixtel
In het begin was het Woord, en het woord was bij God, en het woord was God.
Dit was in het begin bij God.
Alles is door Hem geworden, en zonder Hem is niets geworden van wat geworden is.
In Hem is leven, en dat leven is het licht van de mensen.
             (naar de Proloog van Johannes; deel van de eerste lezing van Eerste Kerstdag).

Het was mooi, gisteravond in de Nachtmis. Maar vanmorgen ook! Veel mensen vragen waarom wij de tijd van de Nachtmis niet in de krant (MooiLaarbeek) of online hebben gezet, alle andere tijden en dagen van het jaar staan er immers wel in. Het is heel simpel: we hebben een inpandige kapel op de eerste verdieping. De trouwe bezoekers kennen de tijd; de mensen uit de buurt kennen de tijd;  anderen, die er echt moeite voor doen, komen ook achter de tijd, en zo was het mooi vol, maar niet té vol. En wat hebben de mensen goed meegezongen! Geweldig.

Voor u en voor ons allen - dat wij dit Licht van God mogen uitdragen in deze wereld, en zelf niet alleen lichtpuntjes zoeken, maar ook een lichtpunt zijn!